Adiskide bat bazen orotan bihozbera
Poesiaren hegoek
Sentimentuzko bertsoek antzaldatzen zutena

Plazetako kantari bakardadez josia,
Hitzen lihoa iruten
bere bornean irauten oinazez ikasia

Nun hago, zer larretan
Urepeleko artzaina,
Mendi hegaletan gora
Oroitzapen den gerora
Ihesetan joan hintzana

Hesia urraturik libratu huen kanta,
Lotura gustietarik
Gorputzaren mugetarik aske senditu nahirik.

Azken hatsa huela bertsorik sakonena,
Inoiz esan ezin diren
Estalitako egien oihurik bortitzena